حسین فهمیده ها

 

 

 

 

وقتی می بینمش با لبخندی جلو می آید ، بعد از سلام و احوال پرسی ،بنده را به سمت  بازدید ازبخش هامرکز خانه سرای احسان کهریزک می برد. با او به راه می افتم  .

از او می پرسم آقای قاسم لویی به من بگوید وضعیت معیشتی پرستارهای این مرکز چگونه است؟ آیا دوشیفت کار می کنند؟ وضعیت مسکن آنها در طول سی سال کارشان در کجا قرار می گیرد؟ بودجه این مرکز به نسبت بودجه مرکز کارتن خوابهای اسلامشهر که شهرداری دارد از آن مرکز(اسلامشهر) حمایت می کند چقدر است؟

آیا سهام عدالت شامل حال شما شد؟

آقای قاسم لویی با حالتی ناراحت پاسخ داد که ما چاره ایی نداریم مجبوریم که دوشیفت کار بکنیم ،در غیر اینصورت با حقوق ماهیانه 250 هزار تومان کی می تواند دوام بیارد؟

ایشان ادامه می دهد و می گوید : بودجه ای که سالانه شهرداری به مرکز کارتن خوابهای اسلامشهر می داد در حدود 4 الی 6 میلیارد تومان می باشد اما مرکز سرای احسان کهریزک به خاطر آنکه خصوصی است دولت سالانه 2 میلیارد کمک می کند .

در خصوص وضعیت مسکن هم باید بگویم چون اینجا توسط بخش خصوصی اداره می شود همه 40 الی 50 نفری که اینجا کار می کنند قید خانه دار شدن ،را زده اند.

 ما از آقای زنگنه رئیس بخش خصوصی سازی می خواهیم که حداقل سهام عدالت کارمندان این مرکز را به ما بدهند تا باعث دل گرمی ما شود .

ما در این مرکز با مشکل بودجه روبرو هستیم ، هیئت امناء این مرکز دائم در تلاش هستند دست خیرین را بگیرند تا بیایند در این مرکز کمکی به ما بکنند .

در این مرکز بالای چهارصد نفر کارتن خواب نگهداری می شوند که در حدود صد و ده نفر آن خانمها را شامل می شوند .

به او می گویم احساس من اینکه بمبی را در این مرکز می بینم که اگر منفجر شود ،می تواند خطرناک واقع شود.

او در پاسخ به احساس بنده می گوید:

اینجا به مانند یک نارنجکی است که از ماشه خارج شده است و من و تمامی کارمندان این مرکز ، (مانند حسین فهمیده )،خودمان را بر روی این نارنجک خوابیدیم تا مبادا منفجر بشود !

آری، به نظر من هم کاری که ایشان و تمامی کارمندان این مرکز می کنند کمتر ازحسین فهمیده نیست .

متاسفانه ما اصل 44 قانون اساسی را ظاهرا در گسترش دانشگاه آزاد و برنده شدن قرارگاه خاتم الانبیاء در مسابقه معاملات بزرگ دیده ایم ، دیگر کاری نداریم که در گوشه پرت این پایتخت یک جایی هم است که مرکز نگهداری آسیب های اجتماعی می باشد.

در ادامه بازدید از این مرکز آقای قاسم لویی به بنده می گوید : من در اینجا خدا را می بینم ،او می گوید در طول این هفده سال سابقه کاریم در خیلی از بیمارستانها کار کرده ام اما اینجا فلسفه  کاری عجیبی دارد !

او می گوید پسر جوانی است در این مرکز که تا کنون سه مرتبه تا لب مرگ رفته و سکته کرده است اما هر سه بار هم زنده مانده است !

او می گوید من به سفر کربلا رفته بودم و هر جا که پا می گذاشتم این پسر آنجا بود!

او می گوید من در اینجا خدا را می بینم .

آری، من هم معتقدم که آقای قاسم لویی درست حس می کند ، او با وجود این  که حقوق ناچیز بخور و نمیر دریافت می کند اما چیز بزرگ تری را کسب می کند.

در اینجا خدا آفتابی تر است ،خدا آبی ،آبی است .

نوشته شده در | ساعت | توسط مهدی شیرمحمدی| |